ANDIJK - In het decor dat het leven heet spelen we allemaal onze eigen rol. Vrijwel iedereen heeft een drukke baan; de één is leidinggevende, de ander voert zijn of haar opdrachten op de werkvloer met vakmanschap uit. Bij thuiskomst echter zijn we allemaal iemand anders. Iedereen is vader of zoon, voelt zich moeder of dochter. Op de bühne van het Andijker Toneel beleven velen hun vrije tijd dan ook in een ontspannen sfeer. In de luwte van hun leven worden zij aan de hand genomen door de bezielende leiding van regisseuse Teunie Kluin-Mondt. 

,,Al bijna twintig jaar regisseer ik nu stukken voor het Toneel”, vertelt ze, ,,en in de jaren daarvoor heb ik jarenlang zelf geacteerd.” Ze weet dus precies hoe het is, kan zich heel goed de wijdte van het toneel voorstellen, ziet ook het imposante van de aankleding. Bij iedere voorstelling voelt ook zij nog de warmte van de schijnwerpers op zich gericht tijdens het spelen. Als geen ander herkent ze nog steeds de spanning voor het opkomen, de menigte in de zaal die je net niet in de ogen zult kijken. Daarom geniet ook zij nog zo van het applaus van datzelfde publiek na afloop. ,,Al met al heb ik mij vanaf mijn zeventiende met toneel beziggehouden”, gaat ze verder, ,,maar nu is het tijd om te stoppen. Er moet nieuw bloed in.”

Door Bevrijding Samen Gebracht

Acht jaar nadat Teunie Kluin de bedrijvigheid van haar leven in de ogen keek, verhuisde ze naar Andijk. ,,Ik ben in ’s Gravenzande geboren, maar toen mijn vader een baan kon krijgen bij de Boerenleenbank, zijn we naar Andijk verhuisd.” De familie streek neer aan de Kleingouw. Er werd daar gewoond, gewerkt en plezier gemaakt. Ze speelde met haar vrienden en vriendinnen, er werd geravot op straat in het lentelicht. Af en toe moest er echter ook nog naar school worden gegaan. Dan maakte ze zich los van ons dorp en vertrok voor even met de wind mee langs de dijk en de velden, naar Enkhuizen. ,,Toen ik zeventien jaar was”, weet ze nog, ,,was er op Andijk-Oost een toneelvereniging die zich D.B.S.G. noemde. Dit stond voor Door Bevrijding Samen Gebracht. Ik ben daar toen eens naar een voorstelling gaan kijken.”

Per ongeluk werd ze lid van deze naoorlogse toneelvereniging. Maar het bleek haar goed te bevallen: ,,De eerste keer dat ik bij D.B.S.G. kwam, vroegen ze me om een formulier in te vullen. Maar ik dacht dat het om een donatie ging, dus vulde het ogenblikkelijk in”, lacht ze.

Niet veel later bleek dat ze zich had ingeschreven voor een toneelvereniging. Ze vond het prachtig, genoot met volle teugen van het spel,van de rollen die ze kreeg toebedeeld.

Andijker Toneel

Na drie jaar speelde ze een gastrol bij de vereniging Andijker Toneel. Hier beviel het haar zo goed, dat ze is gebleven. ,,Het waren toen andere tijden”, geeft ze aan. ,,We speelden geen musicals, maar wel toneelstukken met muziek. Het was avondvullend cabaret.”

In deze tijden reisde het toneelgezelschap de hele regio door. Vanuit hun thuishaven Cultura vertrokken ze voor cabaret naar Bovenkarspel, er werd gelachen om grappen van de klucht die zij opvoerden in Abbekerk, ze lieten de mensen meedeinen op melodieën in Berkhout en speelden spetterende shows in Hoogkarspel. ,,We kwamen inderdaad overal en beleefden veel met elkaar. Dat is ook het leukste aan een toneelgezelschap: je bent eigenlijk één grote familie.” Maar na enkele jaren besloot een van de familieleden ermee te stoppen. ,,Op een gegeven moment zei de regisseur ons dat het voor hem tijd was om ermee op te houden”, herinnert ze zich. ,,Zelf had ik al jaren geacteerd. Dus toen dacht ik: goh, misschien is het leuk als ik in plaats van acteren ga regisseren.” Zo kwam het dat Teunie Kluin in haar vijfenvijftigste levensjaar het podium door een andere bril ging bekijken.

Decor

Ging het Andijker Toneel vroeger op tournee, vandaag vinden de uitvoeringen allemaal in dorpshuis Cultura plaats. In die warme ambiance kleedt de vereniging het podium dan helemaal aan. Het decor dat dan tevoorschijn komt draagt bij aan de deugdelijkheid en natuurlijk ook de aantrekkingskracht van de toneelvoorstellingen. ,,We spelen twee voorstellingen per jaar. We repeteren dus zes maanden op één stuk.” Op die manier tracht het Toneel haar toeschouwers tweemaal in het jaar een heerlijke avond te bezorgen. Met een lach zullen de mensen dan weer huiswaarts gaan.

Afscheid

Toch zullen sommigen na de voorstelling van zaterdag 26 maart wellicht een traan laten. Niet uit verdriet, wel uit dank. Ze zullen beseffen dat Teunie Kluin na bijna 57 jaar afscheid gaat nemen van haar toneel. ,,Ik wilde graag het seizoen afmaken. Dat komt, omdat ik het altijd met verschrikkelijk veel plezier heb gedaan. Maar na mij is het tijd voor een andere regisseuse, met haar eigen stijl.” Want ook Teunie Kluin heeft natuurlijk haar eigen stijl ontwikkeld. Nog een keer heeft ze van tevoren het script bestudeerd, nogmaals hartelijk gelachen om de personages. Een laatste keer heeft ze in haar spelers de personages kunnen zien, ze aan elkaar gekoppeld en de rollen verdeeld. ,,Na mijn afscheid zal ik de toekomstige voorstellingen blijven bezoeken, maar dan als gast.” Want haar laatste regieklus zal 26 maart zijn, dan zal ze van alle rollen, hun spelers ondergedompeld in hun scènes, nog een keer een geheel weten te maken. ,,Daarna zullen ze het zelf moeten doen, al zal het toch altijd een beetje een hobby van me blijven.”